Idealen in de politiek

De Volkskrant van 22 augustus schrijft dat onderzoek aantoont dat het vertrouwen erg laag is in Geert Wilders en vrij hoog in Emile Roemer.

Volgens politicologen vertegenwoordigen beide politici een populistische stroming. Zij zeggen wat 'het volk' graag wil horen. Hoe het dan komt dat Wilders slecht scoort, zegt het artikel niet. Misschien omdat de PVV het kabinet gedoogde en al vaker is bewezen dat politiek van wantrouwen niet werkt. In ieder geval voel ik meer verwantschap met Roemer, zeker op de sociale dossiers.

In Nederland zijn niet zoveel mensen actief in de politiek, maar het zijn ongetwijfeld allemaal mensen met idealen. Idealen over de manier waarop mensen in ons land het zo prettig of zo goed mogelijk met elkaar moeten hebben. Natuurlijk zijn idealen niemand vreemd, maar politici koppelen hun persoonlijke ambitie aan de door hun partij gewenste maatschappelijke ontwikkeling. En daar is niks mis mee. Hoe het dan komt dat politici qua vertrouwen volgens het artikel op hetzelfde niveau staan als autoverkopers, is nooit goed onderzocht. Zegt dat iets over autoverkopers of over politici?

De politici die ik ken werken hard, hebben hart voor de stad Haarlem en doen alles om partijidealen te realiseren. En natuurlijk botst dat ook weleens. De politieke arena - de raad en het college van B&W - is er immers voor bedoeld om de discussie met elkaar aan te gaan. Dat werkt beter dan dat 100.000 volwassen Haarlemmers doorlopend met elkaar in debat gaan. De Haarlemse politiek houdt rekening met belangen van groepen in de stad en weegt die. Dat gebeurt al lang en daar hebben we een mooie stad aan over gehouden. Ook in het nieuwe politieke seizoen gaan we hiermee door.


Rob van Doorn

Duurzame uitdaging

De afgelopen weken stond een aantal verhalen in de landelijke kranten over de achterstand die Nederland oploopt op het gebied van de verduurzaming van de economie. Vergeleken met Duitsland worden wij steeds meer een ontwikkelingsland. Los van de inhoudelijke noodzaak om optimale duurzaamheid na te streven is achterstand niet slim als wordt gerealiseerd dat de Nederlandse economie sterk afhankelijk is van de Duitse. De olieprijzen en de kosten van verwante producten zullen de komende jaren verder stijgen. Vergroenen is een levensvoorwaarde voor het op niveau draaiende houden van onze economie, en het voldoende innovatief zijn. In Duitsland werken nu al meer mensen in de 'groene economie' dan in de autoindustrie.

Haarlem kan ook meer doen aan verduurzaming. We doen veel aan zonnepanelen. Rijden op groengas en op elektriciteit begint aan te slaan, ledverlichting heeft een goede start en het valt op dat steeds meer bedrijven en particulieren duurzame innovatie als hun toekomst beschouwen. De coördinerende, voorwaardenscheppende rol van de gemeente moet hierin nog verder worden bepaald. Die faciliterende rol is belangrijk, omdat Haarlem alles in huis heeft om de leidende positie in Nederland op het gebied van duurzaamheid verder uit te bouwen. Het is voor de stad, onze regio en de provincie een uitdaging ook op dit gebied voorop te blijven lopen. Ondermeer De Lokale Energie Dienst (zie Degroenemug.nl) kan hierbij behulpzaam zijn.
Rob van Doorn

Terugblik

Het reces is aangebroken. Vakantie voor de Haarlemse politiek. Begin september begint het nieuwe politieke seizoen.
Het afgelopen jaar zijn er binnen mijn portefeuille veel ontwikkelingen geweest. Een bloemlezing:
De kadernota duurzaamheid is in uitvoering genomen, de regionale bereikbaarheidsvisie vastgesteld. De parkeervisie heeft inmiddels de inspraakprocedure doorlopen en in september bereiken we weer een mijlpaal bij de totstandkoming van het nieuwe stationsgebied. Dat wordt feest met de ondernemers in de buurt. Waterrecreatie krijgt de komende jaren meer ruimte. Het oorlogsmonument in het Reinaldapark is in mei op de nieuwe locatie opengesteld en het besluit is genomen dat ondanks de zware bezuinigingen de prachtige Haarlemse kinderboerderijen worden gehandhaafd. In Schalkwijk is een nieuwe watergang geopend en van Rijnland hebben we nu zekerheid dat in de Waarderpolder ook weer een grote waterloop komt. De prachtige parken in onze stad krijgen de komende jaren extra aandacht door de vaststelling van beheerplannen voor het Engelandpark, het Romolenpark en later dit jaar voor de Haarlemmer Hout. In Noord heeft men minder overlast van meeuwengekrijs door de aanpak van daken van schoolgebouwen. En dan is er ook nog een nieuw beheer en onderhoudprogramma in uitvoering genomen waardoor de bezuinigingen de komende tien jaar geen groot negatief effect hebben op het onderhoud van de openbare ruimte.
Al die positieve ontwikkelingen werden deze week gevolgd door de start van een veelbelovend nieuw bedrijf: Greenjoy van Rob Veldt.

Rob verhuurt elektrische sloepen in de Leidsevaart ter hoogte van de Stadsschouwburg. Via Internet, www.greenjoy.nl, kunt u een boot huren en er meteen instappen. De sloep wordt automatisch ontkoppeld. Dit weekend zijn de drie scheepjes al doorlopend verhuurd. Waterrecreatie is een groeiende bedrijfstak in de Spaarnestad. En juist ondernemers die rekening houden met het milieu profiteren daarvan. De doelstelling van het bedrijf is om ook elektrische scooters, auto's en tuktuk's te gaan verhuren.
Fijne vakantie!

Rob van Doorn

Lokale politiek en wethouders

In Nederland bestaat sinds 2002 dualisme. Dit betekent dat bij gemeenten de wethouders binnen het college van burgemeester en wethouders geen deel meer uitmaken van de gemeenteraad. Voor die tijd stemden wethouders in de gemeenteraad mee over hun eigen voorstellen. Sinds 7 maart 2002 heeft de raad drie belangrijke taken: de kaders van het te voeren beleid vaststellen en het college controleren op de dagelijkse uitvoering daarvan enerzijds en het volksvertegenwoordigerschap anderzijds.
Enige spanning tussen raad en college is mogelijk, omdat de kaders van de raad niet over alle onderwerpen gaan die zich aandienen en er verschillen van inzicht kunnen ontstaan over de uitleg van het coalitieprogramma. Daarnaast houdt de wethouder altijd een zekere mate van vrijheid van handelen. Daarom is het belangrijk dat een wethouder zelf ook iets wil. Hij is niet alleen maar een uitvoeringsmachine. Echter, wat hij wil voor de stad moet passen binnen de opvattingen van de meerderheid in de raad en liefst draagvlak hebben bij de raadsleden van zijn partij anders krijgt de wethouder op zijn falie. Sinds de invoering van het dualisme beëindigen meer wethouders voortijdig hun functie.
Is dat erg? Het is zeker vervelend voor de continuïteit van beleid. Wanneer wethouders vertrekken heeft de opvolger altijd weer een inwerkperiode nodig en daar heeft zijn politieke achterban, maar eigenlijk de hele gemeente, geen voordeel bij.
De duur van het beroep of de roeping van de wethouder is afhankelijk van het draagvlak bij de raad. Als in die relatie een blijvende stoornis optreedt, kan het bij elk incident zomaar zijn afgelopen. Immers, raadsleden zijn voor vier jaar gekozen, maar wethouders door de raad benoemd en dat hoeft niet per se vier jaar stand te houden.
Zoals in een eerdere blog geschreven: politiek is een proces waarbij doorlopend gezocht wordt naar evenwicht tussen partijen.

Rob van Doorn

Haarlem Centraal

Afgelopen woensdagmiddag was ik in Amsterdam bij het afscheid van Joost Ravoo, regiodirecteur van de NS. In de twee jaar dat ik met hem heb samengewerkt is de Intercitystatus van station Haarlem hersteld, is de grootste ondergrondse fietsenstalling van Europa gerealiseerd en zijn we weer in gesprek geraakt over verdere versterking van de Openbaar Vervoerspositie van Haarlem in de regio. Het station Haarlem ontvangt dagelijks tienduizenden reizigers, die als forens, zakelijke reiziger of toerist van het grootste belang zijn voor onze stad. Er rijdt nu acht keer per uur een trein van Haarlem naar Amsterdam. Het vervolgvervoer per bus of fiets groeit enorm. R-Net verzorgt de beste openbaar vervoerbusdienst van Europa, die loopt van Haarlem langs de A9 naar Schiphol en de Zuid-As van Amsterdam. Per dag maken duizenden reizigers gebruik van deze faciliteit. Tijdens spitsuur rijden 300 fietsers per kwartier (!) over de Kruisweg, vaak op weg naar de fietsenstalling onder het stationsplein. Nog dit jaar wordt begonnen met de bouw van een fietsflat achter het station, aan het Kennemerplein, zodat ook de fietsers uit Haarlem-Noord gemakkelijker en sneller hun rijwiel kwijt kunnen. De raadscommissie Beheer gaf afgelopen donderdagavond mede om die reden in meerderheid aan dat er een Rode Loperfietsbrug moet worden gebouwd over de Schotersingel.
Station Haarlem mag van mij worden omgedoopt tot Haarlem Centraal.

Rob van Doorn

Over de kadernota

De behandeling van de kadernota is voorbij. Op hoofdlijnen heeft de gemeenteraad aan het college van burgemeester en wethouders laten weten wat het beleid moet zijn in 2013. Het college gaat nu, op basis van deze richtlijnen, werken aan de opstelling van de begroting voor volgend jaar.
Haarlem heeft een jaarbegroting van ongeveer 420 miljoen euro. De schuld van onze stad is 520 miljoen euro, maar daar staan omvangrijke bezittingen tegenover en de binnenstad is de laatste jaren opgeknapt.
Er zijn positieve en negatieve berichten en nog veel onzekerheden.
Positief dit jaar is dat de inkomsten van parkeren flink aan het stijgen zijn. Tot en met mei van dit jaar zijn de inkomsten € 600.000 hoger dan in dezelfde periode in 2011. En dat met uitsluitend een inflatiecorrectie in de tarieven. Wijzigingen in de inhuur van externen leveren nu al minder uitgaven op, ongeveer € 5 miljoen euro. De komende jaren zal dat proces voortgang vinden. Nadelig is dat we 3,5 ton verkeerd hebben geraamd met de kosten voor de mobiele telefoons. Daarnaast zijn er nog meer nadelen van ca. € 2.7 miljoen.
De gemeenteraad heeft besloten dat een jaarlijks voordeel van bijna € 5 miljoen euro precariogelden gaat worden gebruikt voor de opbouw van een reservefonds voor beheer en onderhoud. Nu nog wordt dit geld gebruikt om de gemeentelijke schuld te verminderen. Dit was de afspraak toen deze coalitie aantrad.
Haarlem weet tot op heden de begroting op een verstandige manier sluitend te houden. We gaan daar zeker mee door.

Rob van Doorn

De sterke man

Democratie houdt onder meer in dat alle stemgerechtigden met een zekere regelmaat hun vertegenwoordigers in Kamer, staten en raden kiezen. Tussen de verkiezingen door is er sprake van een permanente zoektocht naar het evenwicht tussen bestuurders - ministers, gedeputeerden en wethouders - en volksvertegenwoordigers bij het tot stand brengen en uitvoeren van het beleid. Daarbij luisteren de volksvertegenwoordigers goed naar geluiden uit de samenleving. Die balans wordt soms ruw verstoord en kost dan de kop van een bestuurder of het hele bestuur: het kabinet valt of een wethouder stapt op.
Soms hoor je dan de roep om de 'sterke man', de bestuurder die alles doorziet en als een soort Messias de juiste weg wijst. In de wereldgeschiedenis zijn meerdere voorbeelden op te sommen waarmee het meestal niet goed is afgelopen. In ons land zijn er recente voorbeelden. Geert Dales, Gert Leers en Geert Wilders zijn voorbeelden, en natuurlijk kan Pim Fortuyn in dit rijtje worden gezet. De sterke partijleider of de sterke burgemeester. Hij lijkt onfeilbaar en heeft het beste met zijn mensen voor. Na verloop van tijd gaat het dan toch vaak mis. De ene oud-burgemeester faalt als bestuursvoorzitter van een hogeschool en de andere kan als minister niet imponeren. En Geert Wilders? Ach, iedereen weet dat democratie zelfs in zijn partij ontbreekt.
Democratie vraagt samenspel en compromisbereidheid. Dat is 'sterke mannen' niet gegeven. Wanneer een enkel persoon de ruimte krijgt veel macht naar zich toe te trekken is het begin van het einde van de democratie zoals wij die kennen daar.

Rob van Doorn